Goosebump Moments!

The moment you give a hearty smile,
When I kiss you goodnight!
The moment you scream with joy,
When I come back from work!

The moment you crawl to me & Hug me tight,
Amidst your play!
The moment you hold my fingers,
While you are asleep!

The moments,
My dear son,
Fill my heart with love &
Flow over as tears of joy!

Home is where heart is!!

Not at the shore watching the waves & the blue,
Not at the woods listening to the birds' chirps,
Not by the riverside watching the steady flow,
Not at the terrace figuring the cloud patterns,
But, here at home I get peace,
Experiencing the silence of the Afternoon !!

Maple leaf

 I lost my color with the chlorophyll break down,
I have gone pale, still fighting for my life,
I know I cannot win this fight and will wither soon,
But, the climate will change again,
I will rebuild myself and regain my texture,
I have hope and I believe in myself!!

Life in the U.S - Without Electricity!!

The Hurricane Irene passed by the East Coast of the United States today. We live in the East. As a precautionary measure Electricity was shut down in the states to be affected. Like every Sunday we woke up by 8.00 and found that the power was already cut. A south Indian can manage without food but not without Coffee. As a typical south Indian I got so addicted to coffee. Today I had to be satisfied with Water for my stove is electric too :-( . Munching the bread and Jam, was thinking what I should be doing today. Sunday mornings would usually be very busy on calls to family and friends in India. Today there was no Internet Service and hence no Vonage facility (Company that provides VOIP facility). Thanks to AT & T, that we could at least call our parents to inform that we were safe.

While I was planning to rearrange the dress shelf (which I did only two weeks before), watched my husband staring at the lashing rain through the window. He is a guy who will spend all the time browsing Internet or watching T.V. He became very restless not knowing what he should do. I dismissed my housekeeping plans and invited him to play cards. Without another option to think he agreed and we played cards for sometime.

Lunch happened to be another disappointment. Mani had asked me to prepare briyani, but had to manage with left over rice :-). Short nap on Sunday turned out to longer hours of sleep.

In the evening while we were playing cards again, we discussed on how addicted we were to the Internet and T.V. in the U.S. The environment at home was completely different. The Sounds of Music, Movies or News will be always heard in the house. Today we experienced a lot of silence. We listened to our talks to and giggles without any accompanying sound from T.V. It felt strange but felt very good.

An uncomfortable happy journey

After a weekend spent well with my niece Avyuktha, I had to start from Nellore to Chennai for work. Our regular automan Salim Baiya dropped me at the bus stand by 4.10 AM on Monday morning. I enquired for the timing of the next bus to Chennai. A half awake attendant informed me that there was a private bus by 4.15, a volvo bus by 4.30 and a normal APRTC bus by 5.30 am. I had bad experiences travelling in a private bus from Nellore. The bus would stop at every possible place and make a 4 hour journey 5 - 51/2 hours. So, I decided to take up the volvo bus.

I imagined an extended sleep for 3 more hours. The bus arrived at the bus stand by 4.30. To my shock, the bus was already full. The attendent had missed to informed me that it was an enroute bus from vijayawada. Checking on my luck I asked the driver if there was any seat available. The driver showed me the engine. I thought for a while on taking the next bus. But for that I should be waiting for one more hour and the travel time would be 4 hours. By this bus I would reach Chennai in another 3 hours. With little hesitation I got into the bus and occupied the royal engine seat.

Though I couldn't lean back and relax, couldn't also escape the influence of sleep. I started sleeping once the bus moved out of the bus stand (talent uh!!) . Suddenly felt a hit on my head and woke up. The driver had applied for a sudden brake to stop at a toll plaza. I got annoyed and felt like jumping down from the bus. After a while I could listen to the birds chirping. The movement of bamboo trees created a sound accompanying the chirping of birds. It was wonderful like music. I felt the cold breeze on my face and that was refreshing. The bus speeded tearing the darkness after paying the toll fee. The stars smiled at me. The moon asked me to wake up.

I decided not to sleep but to look around. The darkness unbundled to twilight slowly like one's life's purpose getting revealed to self. The palm trees at distant looked like sepoys standing and listening to their leader. The fields were so green and beautiful. The height of the sky was inspiring. The Sun that was hiding in the forest slowly rose up and lighted the world. The lakes which were filled with silver water started to have golden water too. There were mountains around so dense that I wanted to get lost in them.

When we complain of going to office for work by 8.30-9.00 the farmers started to the fields around 6.30 AM. The white cranes decorated the green field carpet. The scenes repeated but with people doing different activities. The tea shops and idli shops were getting busier. I could see mothers getting their children ready for school and later little kids with bags heavier than them heading to the school.

Slowly started to watch the much busier city life when I reached red hills...

I enjoyed the treat of nature. This way my uncomfortable journey was a happy one.

நிலா என் தோழி

நினைவில் ஒளிர்கிறது எங்கள் நட்பு பிறந்து வளர்ந்த நாட்கள். ஒரு நாள் என் அன்னை நிலவைக் காட்டி உணவு ஊட்டினாள். நிறைந்த அவள் முழு முகம் மீது நிலைத்தப் பார்வை நீங்காது கூறினேன், "எத்தனை அழகம்மா இந்த நிலவு". என் மீது நிலைத்தப் பார்வை நீங்காது அவள் கூறினாள், "ஆம் கண்ணே உன்னைப் போல". மகிழ்ந்தது என் மனம்.

என் போல் இருக்கும் அவள் நட்பை விரும்பினேன். குளிர் தென்றல் வீசும் இரவில் மாடிக்கு சென்று அவளைக் காண்பேன். அவள் வீசும் பால் ஒளியில் மனம் கறைந்து நிற்பேன். சில நாட்கள் கழித்து அவளுடன் பேச ஆரம்பித்தேன். நானும் அவளைப் போல் தான் என்று கூறினேன். அவள் புன்னகை அதை அங்கீகரித்தது. சில நாட்களில் அவள் தோற்றம் மாறியது.

தினமும் எனக்கு முன்பே வந்து எனக்காக காத்திருக்கும் அவள் ஒரு நாள் நான் வந்து பல நேரம் ஆகியும் வரவில்லை. சந்தேகத்துடன் பக்கத்து வீட்டு மாடிக்குச் சென்றுப் பார்த்தேன். அங்கிருந்தும் அவள் தென்படவில்லை. அழுது கொண்டே உறங்கி விட்டேன்.

அடுத்த நாள் முழுதும் மனம் சோர்ந்து இருந்தேன். மாலை பள்ளியில் இருந்து வீடு திரும்பியதும் மாடிக்குச் சென்று விட்டேன். மங்காத வெளிச்சத்தில் எல்லா திசைகளிலும் தேடினேன். உடம்பு சரியில்லாமல் இருக்குமோ? அல்லது ஊருக்கு எங்கேயாவது சென்றிருப்பாளோ? என்று யோசித்தேன். வெளிச்சம் மங்கி இருள் கவ்விய பின்பும் அவள் வரவில்லை. துக்கம் தொண்டையை அடைத்து நின்றேன். பின்பு கோபம் கொண்டு கூறிக்கொண்டேன். இனி அவளைக் காண வரமாட்டேன் என்று.

மறு நாள் அவளை மறந்து பக்கத்து வீட்டு தோழிகளுடன் விளையாடினேன். மீண்டும் உணவு நேரம் அவள் நினைவு வர மாடிக்குச் சென்றேன். சிறு கீற்று போல தெரிந்த அவளைக் கண்டு உள்ளம் மகிழ்ந்தேன். என் என்னைக் காண வரவில்லை என்று கேட்டேன். மனதில் தோன்றிய எண்ணம் எல்லாம் சொன்னேன். மாதம் ஒரு முறை நாங்கள் இவ்வாரு சண்டைப் போட்டுக் கொள்வது வழக்கமாகி விட்டது.

வருடங்கள் செல்லச்செல்ல அவள் இயல்புகளையும் தன்மைகளையும் பாடங்கள் மூலம் அறிந்து கொண்டேன். ஆயினும் எங்கள் நட்புணர்வில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. என் எண்ணங்கள், கனவுகள், லட்சியங்கள் அனைத்தயும் அறிந்தவள் அவள். நான் கூரும் அனைத்தயும் புன்னகையுடன் கேட்பாள். அவள் எண்ண அலைகளை ஒளி அலைகளாய் உதிர்ப்பாள். நான் எங்கு சென்றாலும் என்னுடன் வருவாள். தொலைவில் இருந்தாலும் என் மனதிற்கு நெருங்கிய தோழி அவள்.

அவள் என்னைப் போல !!!

கோடை மழை

பச்சை மண் மணம் பரப்ப
மலர்கள் மகிழ்ச்சியில் இன்னும் மலர
கொதித்த தென்றல் குளிர்ச்சி கொள்ள
சலித்த கண்கள் களிப்படைய

இடிகள் மேளம் கொட்ட
மின்னல் படம் பிடிக்க
நித்தில மணிகளாய்
இசைந்து பொழிந்தது

கோடை மழை!!!